Feestjes bij Dutroux

Zo. Met de titel is de toon alvast gezet. Dit wordt geen gezellig of beschouwend stukje. 

Ik weet niet wat het is met mensen, maar de meest liefdevolle mensen die ik ken, die flexetarier zijn of alleen biologisch vlees en zuivel eten, gaan bij een barbecue ineens overstag.

Hopla daar gaan de supermarktpakketten (met zo'n flauwekul 1-ster beter leven sticker erop (zoek het eens op hoe tof dat leven is!)) de kar in, en ook zonder gene nog eentje extra voor de zekerheid

Deze mensen weten hoe het werkt. Hebben de video's (deels) gezien van de gruwelslachthuizen. Waarvan we eerst dachten dat dit alleen in België kon, maar die ook in Nederland – en overal waar we aan intensieve veehouderij doen – op grote schaal voorkomen.

(Die eigenlijk de standaard zijn, niet de uitzondering, maar dát willen we Echt Niet weten)

Deze mensen weten hoe er met moedervarkens wordt omgegaan, die jaar in jaar uit geïnsemineerd worden, op een betonnen vloer hun jonkies liggen te baren en zogen tot op een zeker moment de worpen minder groot worden en ze haar plekje tussen de hekwerken op moet geven voor een jongere fokzeug en ze naast haar eigen kinderen of die van haar vele, vele collega-moedervarkens in je barbecue-pakket belandt.

Ooit een artikel in de Volkskrant gelezen dat mensen, burgers van alles vreselijk vinden en oprecht zeggen dat zaken niet kunnen. Maar dat de consument in de winkel eenvoudigweg kiest voor 'veel voor weinig'. De psychologie erachter ben ik vergeten. 

Ik zie het, dagelijks. Dat mensen comfortabel 'boe' en 'foei' roepen over het eten van honden in ver-weg landen, petities tekenen tegen stierenvechten, verontwaardigd zijn over hoe in Oost-Europa met beren wordt omgegaan en in Zuid-Europa met ezels maar die dezelfde middag kip in hun mandje doen van een dier dat bij leven brandblaren op zijn pootjes had van de ammoniak van de eigen poep. Waarvan de pootjes al weken gebroken waren omdat ze de druk van het veel te snel veel te groot gegroeide lichaam niet konden hebben

In de supermarkt moet ik me soms inhouden om niets te zeggen over wat mensen in hun karretje hebben. Want zo uit het schap, in cellofaan verpakt zie je daar niets van. Het gesprek aangaan, gewoon, met degene die naast je in de rij staat. Ik doe het dan toch nooit. Nu wel, veilig van achter mijn scherm. Ik vraag het me altijd weer, echt elke dag, af. Of die mensen nadenken over wat ze kopen. Vroeger kon het zijn dat mensen niet zo goed op de hoogte waren van het leed, de gruweldaden, het verdriet achter hun slavink. Maar vandaag de dag gaat dat toch niet meer op? Maar ik hou me in. Dagelijks.

Maar gezellig naar barbecues... dat gaat me inmiddels te ver. Die zijn voor mij een verheerlijking van vlees eten, en ik voel me dan de hele avond alsof ik gast ben op een feestje van Dutroux waarbij iedereen het reuze naar zijn zin heeft en ik de enige ben die ziet hoe ongelooflijk fout het is wat ze doen.

Sinds deze zomer ga ik niet meer als ik wordt uitgenodigd. De eerste keer dan ik een vriendin liet weten waarom ik afzegde vond ik dat eng, omdat ik geen stomme smoes wilde verzinnen maar wilde vertellen waarom ik niet zou komen. Terwijl je daarmee impliciet ook commentaar geeft op hun keuze om wel te barbecueën.

Het werd heel goed ontvangen, gelukkig. En toch, toch... denk ik vanuit huis op zo'n avond wel aan al die misbruikte dieren

Ik hoop toch zo dat dit over een paar jaar helemaal anders is. Niet iedereen zal veganist worden. Maar een avondje gezellig eten, in de tuin, kan ook met een tafel vol salades en knapperig brood, gevulde tomaten en portobello's vers van de barbecue of gepoft in een vuurkorf, een grote schaal pasta-salade met verse peultjes, basilicum en tomaatjes uit de tuin, bladerdeeghapjes en daarbij, voor de liefhebbers, wat mooie stukjes vlees of vis van dieren die een eerlijk leven hebben gehad en met respect zijn gedood. Rete-duur natuurlijk, maar dat heeft iedereen ervoor over. Gewoon, omdat de normale prijs is voor vlees.