Ik
kan oprecht minutenlang staan te draaikonten bij bijvoorbeeld het
fruitschap in de supermarkt. Hoe meer keuze, hoe lastiger. Mensen om
me heen zullen zich wellicht afvragen wat ik in vredesnaam daar sta
te niksen. Hier zal ik het vertellen
Ik
sta namelijk helemaal niet te niksen. Mijn hersenen werken op volle
toeren. Zo hard dat er even geen capaciteit over is om nonchalant
etiketten te bestuderen of anderszins te doen alsof ik tot de normale
mensen hoor. Fruit. Vandaag had ik trek in appels. Dan heb je als
eerste – dat blijft natuurlijk wel – de smaak. Ik hou van frisse,
knapperige appels, tegen het zure aan. Tenminste, als ik ze zo uit het handje eet.
Als ik appeltjes in de citroenolie met tijm zachtjes gaar stoof voor
in de salade dan mogen ze zoeter zijn en zelfs een tikje melig. Maar
nu zit ik op een zijspoor.
Appels.
Kopen. Supermarkt. Schap. Ik ben weer waar ik was. Ik heb gezien
welke appels van het aanbod het label friszuur en knapperig hebben.
Dat was het eenvoudige stuk. Maar dan komen de overwegingen:
allereerst koop ik bij voorkeur fruit van het seizoen, uit Nederland.
Behalve dat – als het appelboompje in onze tuin een graadmeter is –
het nog geen appelseizoen hier is. Dus is het dan beter voor het
milieu om appels uit Nederland te kopen die hier maanden in een
koelcel hebben liggen wachten tot het moment dat ik trek had in een
appeltje, of is het dan beter appels te kopen uit een land waar het
nu wel appelseizoen is en die dan per boot (neem ik aan) naar
Nederland zijn verscheept. En waar ís het appelseizoen in juli? Zal
ik dan mijn leesbril uit mijn tas opvissen en het aan Tinternet
vragen (seizoen en milieuvoordelen) of waag ik het erop?
Het
volgende dilemma is plastic. Van de week nog een stuk gelezen dat ons
keurig gescheiden ingezamelde plastic naar ergens in Azië wordt
verscheept om daar hergebruikt worden (wat ik me al tot een paar
maanden terug nooit heb beseft en wat an sich al dubieus is
natuurlijk qua milieuwinst) ware het niet dat deze ladingen ook nog
eens met grote regelmaat halverwege de reis zó de oceaan in worden
geflikkerd! Dus raap ik hier op Ouddorp plastic op van het strand om
de zee te ontlasten, gooi dit thuis in de plasticbak & voel ik me
helemaal blij met mijn handelen, maar dit gaat dan een boot op naar
Azië en komt dan als plastic soep te dobberen ergens voor de kust
van kweetnietwaar!
Dode
walvissen, dode vogels, verstrikte schildpadden, dode van alles, we
kennen de beelden en de berichten allemaal. Dus geen plastic meer,
als het even kan om, op niets! Scheiden volstaat niet, we moeten er
helemaal van af van dat nare, niet afbreekbare goedje.
Behalve
dat ik pas wel weer in een nieuwsitem hoorde dat in plastic verpakte
groente en fruit de houdbaarheid met factor uch verlengd – maar dat
AH daar nu weer wat op heeft gevonden met dry misting (maar dan weet
ik weer niet of dat ook geldt voor die verscheepte seizoensappels uit het
buitenland of dat dit alleen voor lokaal geteelde G&F geldt
waarvan pas in de schappen de houdbaarheid verlengd moet worden? En ik voel dat ik ondertussen dus nóg niet weet waar ik die stomme appels nou vandaan moet kopen)
maar dat kost dan weer stroom, dus hoeveel beter is dat?
En
als ik na al deze gedachtes eindelijk vol twijfel met wat jonagolds
in mijn handen sta dan nog één drempel; koop ik er 2 of 3? Want het
schijnt ook dat de grootste milieuwinst te behalen zou zijn als we
simpelweg niet dagelijks voedsel weg zouden gooien. Thuis omdat we te
ruim inkopen, de supermarkten omdat we zo verwend zijn dat we elke
dag, tot aan sluitingstijd, volle schappen verwachten of zelfs eisen.
Maar denk nou eens na. Als je om kwart voor 8 nog keuze hebt uit 11
soorten brood, waar blijft dat brood dan om 8 uur?
Weet
ik hoe het anders moet? Nee. Zoals vanavond bij dat fruitschap
worstel ik me keer op keer puntsgewijs door allerlei ondoorzichtige
keuzes (verpakt biologische kiwi's of onverpakte 'gewone', is er ook
zo eentje waar ik kortsluiting op krijg) en vraag me af waarom ik
vroeger niet naar de Landbouwhogeschool van Wageningen ben gegaan?
Dan had ik me vast raad geweten met al deze dilemma's
Of
eigenlijk weet ik het in sommige gevallen heus wel. Weer een krop sla
kopen, geen gesneden sla uit een plastic zak. Champignons en aardappels bij de
groenteboer kopen, in een papieren zak (maar daar hebben we die bomen
weer die familiebanden blijken te kunnen onderscheiden) of in een zelf
meegebrachte tas. Maar dat betekent wel dat boodschappen doen een
flinke factor meer tijdrovend wordt. En tja, dan is die dode walvis
op het nieuws van eergisteren toch best ver van je bed...
Om
met een goed gevoel af te sluiten wel nog even terug naar mijn
eerdere zijspoor:
Op
een bedje van sla (van een krop, zelf gewassen – niet van die in
plastic '3x in ijswater gewassen' shizzle van de supermarkt) wat
geraspte courgette (los gekocht bij de groenteboer) en dan
daarover die in citroenolie langzaam gesmoorde appelschijfjes met verse tijm en wat
zeezout en je hebt met een handvol eenvoudige ingrediënten een hele bijzondere salade
Heerlijk
bij gebakken aardappeltjes, gevulde portobello's uit de oven en met verse
boontjes
